باغچه

روزنوشتهای من

majid225mahboobi — Mon, 14 Dec 2009 20:36:18 GMT

با سلام خدمت همة دوستان قدیم و جدید!

لطفاً از این به بعد روزنوشت‌های مرا در

روزنوشت‌های مجید محبوبی دنبال کنید.

به یاری خدا هر روز به رروز خواهد شد.

http://rooznebesht.blogfa.com/

پارهٔ تن امت

majid225mahboobi — Sun, 13 Dec 2009 16:00:18 GMT

نمایی از یک نویسندهٔ دیگر

majid225mahboobi — Fri, 11 Dec 2009 16:32:18 GMT

این نویسنده با نویسندهٔ قبلی خیلی فرق دارد. این نویسنده شب و روز نویسندگی می‌کند. قلم می‌زند. می‌نویسد و با جان و دل هم می‌نویسد. عشقش نویسندگی است. کارش نویسندگی است. از قبل نویسندگی نان می‌خورد. البته نان را هیچ وقت خالی نمی‌خورد. معمولاً خوراک‌های او سفارشی است. وقتی آن نویسندهٔ قبلی خون دل می‌خورد این نویسنده با دوستانش سر میز صبحانه کله‌پاچه می‌خورد. این نویسنده با هیچ کس مشکل ندارد. دیگران هم با او مشکل ندارند. این نویسنده هر روز یک کتاب می‌نویسد. کتاب‌هایش هر روز سه چهار جایزه می‌برد. ناشرها برای چاپ کتاب او سر و کله هم را می‌شکنند.

این نویسنده فرق اساسی که با دیگر نویسنده‌ها دارد این است که شدیداً طرفدار مکتب پارناس است. شدیداً طرفدار هنر برای هنر. او میانه خوبی با طرفداران مکتب رمانتیسم ندارد. می‌گوید هنر هیچ خاصیتی جز هنر نباید داشته باشد. این نویسنده اعتقادی به چیزی ندارد. یعنی همة اعتقادات او نویسندگی است. او عبد نوشته‌های خودش است. او حتی احساس هم ندارد. احساس او شبیه خارهای بیابان است. او در قبال هیچ کس و هیچ چیز احساس مسؤولیت نمی‌کند. او فقط خودش را بندة قلم و کاغذ می‌داند. او یادش نمی‌آید عاشق کسی یا چیزی جز نویسندگی شده باشد.

اگر او را به ناهار هم دعوت کنند، نویسندگی را بهانه قرار می‌دهد. اگر برای او مهمانی هم بیاید به خاطر نوشتن از خدمت به میهمان معذور است. او همه چیز را فدای نویسندگی خودش می‌کند. او خوش ندارد کسی آرامش نویسندگی او را به هم بزند. او به مادرش هم از طریق نوشتن ابراز محبت می‌کند. مادر؛ امّا هیچ از او خوشش نمی‌آید. چون او در مجلس عزای دایی مادرش شرکت نکرد. چرا؟ چون کار داشت. نویسندگی داشت.

این نویسنده قبراق و سرحال است. یادش نمی‌آید کی مریض بوده است. روزگار چنان به مراد اوست که به بیمارستان جز برای آوردن بچه نوزادش نرفته است. او اصلاً فرصت غم خوردن به چیزی را ندارد. او هیچ وقت دلش به حال بچه‌های گرسنة آفریقایی نسوخته است. او با اینکه نویسندة بزرگی است؛ ولی احساس می‌کند که اصلاً بزرگ نشده است. چون سال‌هاست در یک سن، یک قد و قواره در حالت سکون ایستاده است. خودش می‌گوید من در کودکی‌های خودم نفس می‌کشم.

این نویسنده تا آنجا سیاسی است که سیاست به کار و زندگی‌اش لطمه‌ای نزده باشد. او اصلاً کاری به سیاست ندارد. سیاست او عین کتابت اوست.

می‌گویند او یک بادنما روی خانة خود نصب کرده است. باد به هر سو رو کند او نیز به همان سو رو می‌کند.

خانه ما

majid225mahboobi — Thu, 26 Nov 2009 18:52:35 GMT

اینجا خانه ماست

اینجا خانه ما بود.

خانه‌ای که پدرم با خون و دل ساخت.

و مادرم آن را با خون و دل اداره می‌کرد.

روزها پی شستن بود، پی رُفتن!

شب‌ها هم پی زغال می‌گشت.

تا شکم بخاری هیزم‌سوز را سیر کند!

وای چه روزهایی گذراندیم ما!

و چها کشید مادرم!

آن منم،

آن خواهرم

و آن یکی بچه همسایه!

ما هم‌بازی مرغ‌ها بودیم.

خاکبازی می‌کردیم.

و مادرم انگار که با زمین و زمان سر جنگ داشته باشد،

با خودش حرف می‌زد. و به همه فحش می‌داد.

نمایی از یک نویسنده

majid225mahboobi — Sun, 22 Nov 2009 20:31:18 GMT

نویسنده شب‌ها دیر می‌خوابه، روزها ساعت ده صبح از خواب بیدار می‌شه. صبحانشو زودی می‌خوره بعد سوار اتوبوس واحد می‌شه می‌ره دنبال کاراش:

۱. اولین کارش چک کردنه حساب بانکیشه! ... ببین به چی دلخوش کرده! به حق‌التالیف دو تا داستانی که پارسال نوشته وهنوز حق‌التالیفش مونده!

۲. دومین کارش رفتن به انتشاراتی‌هاست! ... ورشکسته‌ها! وقتی این رو می‌بینند، در را از پشت می‌بندند. فرار می‌کنن... او را عامل همه بدبختی های خود می‌دونن. می‌گن اصلا این نویسنده شگون نداره

۳. سومین کارش رفتن به دفتر مجلات است.... تو دفتر مجلات دنبال کسی می‌گردن که سر به سرش بزارن، بخندن. مخصوصا وقتی بفهمن این نویسنده یه نویسنده بدبخت ومفلوکیه.

۴. نویسنده در خیابان‌ها پرسه می‌زند. دنبال سوژه‌ای جدید برای نوشتن. دنبال رتق و فتق امور نویسندگی‌اش. دنبال راه حلی برای فرار از این معضلاتی که در آن گیر کرده... نویسنده کلی از این خیابونای شهر را پیاده طی کرده و رسیده به جایی که تابلوی بزرگی دم درش است.

۵. بیمارستان! جاییه که نویسنده باید دیر یا زود اینجا رو تجربه می‌کرد. ... ولی چرا اینقد زود؟... ناگهان چقدر زود زود می‌شود!

۶. شنیده بود که نویسنده کسیه که نصف بیشتر درد جامعه‌اش رو باید به تنهایی به دوش بکشه ... جامعه‌ای که مثل یه انگل به کتاب و نویسنده نگاه می‌کنه... نویسنده عصبانی می‌شه و می‌زنه جاده خاکی. همه رو به باد فحش می‌گیره ... همه کشته مرده این عصبانی شدن نویسنده هستن. عصبانیتاشم شیرینه!... گور پدر جامعه!

۷. نویسنده ساعت دو بعد از ظهر یک روز پر کار به خانه برمی‌گرده. زن تحویلش نمیگیره. بچه تحویلش نمیگیره. با همه لجه. همه باهاش لجن ... نوبت بیمارستان یادش رفته. ناهار خورده نخوره می‌ره به اتاقش. اتاقی که که بخاری نداره. مجبوره پالتوش بپوشه و شروع کنه به نوشتن.

۸. می‌نویسه: بیمارستان! جاییه که نویسنده باید دیر یا زود اینجا رو تجربه می‌کرد...

۹. فکر می‌کنه سوژه جدیدی به ذهنش رسیده. اصلا نمی‌تونه بنویسه!...ترس از عمل جراحی روزگارش رو سیاه کرده ... اشک از دیدگان پایین می‌چکه: تو را چه به دوش کشیدن نصف درد این جامعه؟

۱۰. ...

دیدار به فرداها افتاد

majid225mahboobi — Tue, 17 Nov 2009 15:32:45 GMT

این روزها ما هم در عزای تو همراه آسمان گریستیم. چه تأسف‌انگیز که دیدار به فرداها افتاد!

تاسف‌انگیزترین خبر

majid225mahboobi — Mon, 16 Nov 2009 18:11:18 GMT

سال گذشته همین‌ها موقع‌ها بود که به پیشنهاد مرکز پژوهش‌های صدا و سیمای مرکز قم،‌زندگی‌نامه داستانی سید هنرمندان حضرت آیت‌الله نجومی را شروع کردم. بیشتر از آنکه بنویسم می‌خواندم و از زندگی زیبا و الهی ایشان لذت می‌بردم. راستش به کرمانشاهی‌ها حسودیم می‌شد. خوش به حالشون چه درّی در دامن داشتند.همیشه آرزویم این بود که زود به دیدارش بروم و از نزدیک زیارتش کنم. ولی...

امروز شنیدم آن مرد الهی به قرب خدا شتافت!

ریشه فرهنگ بسیجی در منش پیامبر اکرم (ص) و معصومان (ع) است

majid225mahboobi — Thu, 12 Nov 2009 15:28:05 GMT

مجید محبوبی، سردبیر ماهنامه باران به مناسبت هفته بسیج دانش آموزی در مورد بسیج و خصوصیات بسیجی به خبرنگار شبستان گفت: بسیج یک دنیا معنا دارد، بسیج فقط ظاهر نیست ،بلکه یک تفکر و فرهنگ است و لازمه ترویج اين تفکر و فرهنگ در درجه اول شناخت بسیج است.

محبوبی ،حضرت محمد (ص) را اولین موسس بسیج دانست و افزود: پیامبر اکرم (ص) گروهی از جوانان را به منظور دفاع از حقوق مردم، دستگیری نیازمندان و رفع ظلم از مظلوم بسیج کردند، این گروه از جوانان در قبال همنوعان خود احساس مسئولیت می‌کردند و حتی در مقابل فرد مسیحی موردظلم واقع شده، از خود واکنش نشان می‌دادند

ادامه در شبستان

کمکم کن رفیق!

majid225mahboobi — Tue, 27 Oct 2009 19:39:18 GMT

نمی‌دانم چرا این روزها دیر دیر گریه‌ام می‌گیرد؟ ولی امشب انگار همة غصه‌های عالم را در دل خودم احساس می‌کنم. حسی شبیه فراق و غربت در دلم سنگینی می‌کند.

دلم می‌خواهد با بهترین ، عزیزترین و خوب‌ترین دوستم درد دل کنم؛ امّا این بهترین و خوب‌ترین دوست ما هم که دیگر ما را تحویل نمی‌گیرد. و این شاید بشود گفت بدترین درد! و چه بهانه‌ای بهتر از این برای گریه؟

آری من می‌گریم.

اشک چشم‌هایم را پر کرده است.

من امشب دارم به اندازة چندین شب پاییزی، چندین شب بارانی پاییز گریه می‌کنم.

نمی‌دانم چه حالی است؛ ولی کم پیش می‌آید که همگام با نوشتن هق‌هق بزنم و گریه کنم.

آری گریه می‌کنم. می‌نویسم.

وقتی ...

وقتی حس می‌کنی به همه چیزهایی که می‌خواستی رسیده‌ای، تازه متوجه می‌شوی که همة چیزها را از دست داده‌ای! و این عجب معمای عجیبی است.

احساسات پاک از دست رفته، معصومیت دهاتی از دست رفته، صداقت از دست رفته، ... تازه درمی‌یابی که جهانی را باخته‌ای! و مفلسی، چیزی نداری، ورشکست شده‌ای و حالا جز اشک، همین چند قطره گوهر اشک! که به جهانی می‌ارزد، چیزی نداری!

خدایا، چه بگویم، چه بنویسم؟

دوست دارم در پیشگاه تو اشک بریزم، دیگر چیزی نمی‌خواهم. هیچ چیز دیگر نمی‌خواهم. این جهان رنگارنگ و پرجاذبه‌ای که آفریده‌ای نمی‌ارزد به این حس و حالی که تو به من داده‌ای! لحظه‌ای بیایم، یعنی بیاوری مرا تا همه عشق و محبتم را به پای تو بریزم و متوجه بشوم که چیزی نیستم جز همان بندة بی‌چیز تو که همه دارایی‌اش عبارت است از نداری!

خدایا دوست ندارم این دنیایی که عده‌ای از پول، عده‌ای از مقام و عده‌ای از کتاب برای خود ساخته‌اند.

چه دنیای تاریکی است دنیای این آدم‌ها! و چه دنیای لطیفی است دنیایی که بنده‌ای صاف و خالص، فقط تو را در آن می‌بیند!

من نمی‌دانم ارج و قربم در پیش تو چه‌قدر است، ولی قدر تو را در پیش خودم هم نمی‌دانم؛ یعنی از بس زیاد است که نمی‌دانم؛ ولی افسوس که وقتی خودم را در دنیای سیاه خودم گم می‌کنم، ناخواسته همه چیز تغییر پیدا می‌کند.

آه! چقدر نافرمانی، چقدر قدر نداستن و چقدر بی‌تو بودن، ناخدا بودن، در دریایی که با گناه متلاطم است! پناه بر تو!

خدایا، صادقانه بگویم، خالصانه بگویم که چقدر دوستت دارم، چقدر دلم به سوی تو پر می‌کشد و من تو را در لابلای این اشک‌های زلال، این حس‌های غریب جستجو می‌کنم، در این احوالات غریبی که گاهی دست می‌دهد!

خدای من، ... سکوت می‌کنم. دیگر احساس می‌کنم به پایان رسیده‌ام. ولی وقتی می‌بینم که با حوصله زیاد پای درددلهایم می‌نشینی، وقتی تصور می‌کنم برای گریه‌هایم لبخند می‌زنی، برای سادگی‌ام سر تکان می‌دهی، خون شادی در رگ‌هایم می‌دود. خوش‌حال می‌شوم.

خدایا، این بندة ضعیف تو، این آفریدة کوچک تو، در دریای هیچ و پوچی دست و پا می‌زند.

دوست عزیز! ما که از بیخ و بن در هر ادعایی ناصادقیم، ولی شنیده‌ام که در ابراز دوستی اگر کسی با دلش بیاید نیازی به دلیل ندارد. به خودت سوگند!... می‌ترسم جز ادعا چیزی نباشد؛ ولی قبول کن این بار با دلم آمده‌ام. با پای دل، قبولم کن، کمکم کن تا در خانة خود، در کوچه پس کوچه‌های شهر، در وطن خود آواره نشوم. کمکم کن تا پیش آدم‌های کوچک خوار نشوم. کمکم کن رفیق! کمکم کن مولا!

قرار دادن کتاب در سبد تربیت دینی کودکان ضروری است

majid225mahboobi — Thu, 15 Oct 2009 11:43:17 GMT

سردبیر ماهنامه باران بر قرار دادن کتاب در سبد تربیتی خانواده به ویژه تربیت دینی کودکان تأکید کرد. مجید محبوبی، سردبیر ماهنامه باران در پاسخ به این سئوال که برای انتقال آموزه‌های دینی به کودکان باید از چه شیوه‌هایی استفاده کرد، به خبرنگار شبستان گفت: کودک همچون گل نیاز به باغبانی دارد که او را پرورش دهد، در درجه اول لزوم تربیت کودک باید از سوی خانواده‌ها و نهادهای آموزشی و فرهنگی درک شود، در وهله بعد به عنوان یک خانواده مسلمان باید به فکر تربیت اسلامی فرزندان بود.

محبوبی از اینکه عده‌ای از والدین خیلی ساده از کنار تربیت کودک می‌‌گذراند و به فکر تربیت دینی کودکان نیستند، ابراز تأسف کرد و افزود: از آنجا که کودک در سن رشد و تکامل قرار دارد به طور طبیعی قبل از همه تحت تأثیر والدین قرار می‌گیرد، به همین دلیل لازم است که والدین قبل از هر چیز باید به تأثیرگذاری نوع برخورد و شیوه زندگی خود به تربیت فرزندان‌شان واقف باشند.

وی تصریح کرد: کودکان ناخودآگاه همه حرکات و سکنات والدین و سپس مربیان خود را برای تقلیدپذیری زیر نظر دارند، بنابراین ما می‌توانیم روی اخلاق و رفتار متصدیان تربیت به عنوان یکی از مؤثرترین راه‌های انتقال آموزه‌های دینی حساب باز کنیم.

به گفته سردبیر ماهنامه باران نمی‌توان تربیت دینی را به ابزارها و شیوه‌های خاصی محدود کرد، بلکه هر شیوه‌ای که از نظر کارشناسان تربیتی مفید و مؤثر به نظر می‌رسد باید برای انتقال آموزه‌های دینی به کودکان به کار گرفته شود.

ادامه مطلب در سایت شبستان