می بینم که شمشیر را از رو بسته ای ای عزیز نکن این کار را که برایت گران تمام می شود . مگر از جانت سیر شده ای که با دم شیر بازی می کنی . تا مدتی در اطراف سلام بچه ها نمایان مشو . دور شو از این کوچه های سیاست خیز که به هیچ یک از سیاست مدارانش از بالاترین مقام ممکلتی رحم نشد .
دوست خوبم کمی با حوصله بنگار که چنین شتابان ممکن است ...
راستی مقاله قبلی را طبق خواسته ات به اطلاع سردبیر محترم رساندم . خندید ...
بیا به از این با ما باش . تو مرد خوبی هستی اما ...
من که نمی دانم دیگر چه بگویم . در مورد تحلیل هایت در سلام بچه کمی مخالفم. برادر من اگر می خواهی اطلاع رسانی کنی کمی هم اهل امانت باش . کارمندان یا هیات تحریریه سلام بچه ها اکثرا طلبه هستند . ملامحمدی و محمدی . جز دبیرشعر که وی از بزرگان شعر این ممکلت هست و آدمی درست. نه این که هر کس عمامه برسر گذارد یا چند روزی لمعه و مکاسب خوانده باشد طلبه باشد . فکر باید درست باشد . کمی از بی انصافی شما دلگیر شدم . تو خود می دانی که من دلبستگی چندانی به این مجلات حتی به ملیکا ندارم . اما دوست دارم کسانی که اظهار نظر می کنند کمی در ارائه مطالب صادق و کمی با تامل نظر دهند . به هر حال تو از دوستان من و همه کسانی هستی که در این مجلات کار می کنند و همه تو را دوست دارند اما من به عنوان کسی که شما را می شناسم که هیچ غرض و مرضی نداری اما کمی ناراحت و زود رنج هستی بهت می گویم که جون سیل بیاید خاشاک روی آب هراسناک اند اما جون آب آرام گیرد همه چیز نمایان شود . به قول معصوم در حال خشم هیچ گاه کاری انجام مده که بعد پشیمانی خواهد آورد.

توضح مختصر: این مقاله برای بنده حقیر شاید به مثابه بازی با دم شیر است، امیدوارم سردبیران محترم از محتوای این نوشته‌نما مطلع نشوند. خواننده محترم با شما هستم. خواندی پیش خودت بماند لطفا!

آسیب‌شناسی روابط بین نویسندگان و سردبیران مجلات

1. سردبیر و نویسنده مبتدی

حس نویسندگی در بعضی‌ها به طور طبیعی متولد می‌شود. ولی گاهی این تولد سزارین است که باعث می‌شود صدمات جبران ناپذیری به این مولود وارد شود. کسانی که صاحب این نوع از حسّند معمولا بعدها سر از سردبیری و یا مدیرمسؤلی نشریات سردرمی‌آورند. گفتیم که حس نویسندگی این نوع آدمها چون با سزارین همراه بوده معمولاً در برخورد با کسانی که صاحب حس طبیعی نویسندگی هستند دچار مشکلند.

نویسنده اولین بار که مطلبی به مجله می‌فرستد مارکی به پیشانی‌اش چسبیده می‌شود به نام «نویسنده مبتدی». یعنی تو با هر استعداد و هر توانمندیی که هستی باید این را بدانی که تازه پا به این درگاه گذاشته‌ای و باید سالهای سال شاگردی کنی. نویسنده مبتدی اگر شهرستانی باشد نباید خیلی عجول باشد، چون عجله کاری دستش می‌دهد که دیگر مجبور می‌شود برای همیشگی از دنیای نویسندگی خداحافظی کند. او قصه  و شعر می‌نویسد و خیال می‌کند سردبیر با تمام وجودش منتظر رسیدن آثار ارسالی اوست؛ غافل از اینکه سردبیر یک سر دارد و هزار سودا! و اصلا نمی‌فهمد نویسنده مبتدی یعنی چه؟ چرا؟ چون او خودش هیچ وقت نویسنده مبتدی نبوده است و خدا بیامرزد این انقلابیون را. اگر انقلاب نمی‌کردند و انقلاب پیروز نمی‌شد معلوم نبود این سردبیرها چه جوری می‌خواستند سر سفره سردبیری بنشینند. البته منظورم مجلات فعلی نیست. اصلا شما کار نداشته باشید که منظورم کدام مجلات است. باشه؟

مثلا این مجله «سلام بچه‌ها!» ارتباطی به انقلاب و اینها ندارد. این مجله مدتها بعد از پیروزی انقلاب اسلامی متولد شد. بگذریم.

داشتم می‌گفتم که سردبیر اصلا متوجه حس و حال نویسنده مبتدی نیست. او فقط به این فکر می‌کند که ماه به آخر رسید و مجله هنوز در لیتوگرافی گیر کرده است. او در این فکر است که چه جوری می‌شود دل سرمنشأ مالی این خراب شده را به دست آورد تا مجله سر پا بماند. او به این می‌اندیشد که از کدام کانال می‌توان وارد شد تا نویسندگان حرفه‌ای را به تور انداخت. آیا آقای «مرادی کرمانی» حاضر می‌شود قصه‌ای از قصه‌های مجیدش را به ما بفرستد تا در مجله چاپ بکنیم و به رخ رقیبان بکشیم؟

نویسنده مبتدی در شهرستان نشسته و خدا خدا می‌کند که کاش این دفعه آقای دبیر بخش و آقای سردبیر از خر شیطان بیایند پایین و این مطلب مرا که واقعاً با خون دل نوشته‌ام چاپ کند. او می‌نویسد و نوشته‌اش را به صندوق پستی دهاتشان می‌اندازد و بعد از مدتها می‌بیند بزغاله‌ای کاغذ می‌جود. وقتی کنجکاوی می‌کند می‌بیند بله نامه ارسالی او به مجله مثلا «سروش نوجوان» است. این یکی دیگر به هیچ وجه به سردبیر مربوط نمی‌شود. این مشکل را باید در جاهای دیگری جستجو کرد. نویسنده مبتدی ناامید نمی‌شود. این بار با رنگ و لعاب خونین دلی بیشتری می‌نویسد و تصمیم می‌گیرد با دستان خودش به پستچی بدهد و سفارش هم بکند. حتی بعد از اینها می‌رود و شماره مجله را می‌گیرد و به اطلاع کسی که خودش را به عنوان سردبیر معرفی می‌کند می‌رساند که: «حاج‌آقای حسن زاده خودتون هستید، آقا من این قصه «کلیدر» را همین الان الساعه براتون ارسال کردم! امیدوارم...»

که قطع شدن صدا مجالی برای حرفهای بعدی نمی‌دهد. حیف که نمی‌شود قطع شدن صدای تلفن را نوشت و نشان داد. بله نویسنده مبتدی در شهرستان خون دل می‌خورد و آقای سردبیر اینجا دارد با یکی از دبیربخشهای خود تخمه سیاه می‌شکند و قهقهه می‌زند. اصلا مگر همه مبتدی‌ها مال شهرستان هستند؟ نه آقا من خودم مال همین مثلا تهران هستم. ببخشید قم. البته خوب من هم مثل همه مبتدی‌ها قبلا در شهرستان بودم و به خاطر اینکه در شهرستان نمی‌شد بنویسم آمدم مرکز. حالا به عنوان یک مرکز نشین مثلا یک روزی رفتم پیش آقای سردبیر تا از نزدیک زیارتشان کنم و ببینم جایی که می‌گویند مجله است چه خبر است.

قم. یک روز پاییزی. مجله سلام بچه‌ها. خارجی و یه کم داخلی.

ساختمان مجله برِ خیابان است. با تابلویی کوچک آبی. با یک درب آهنی ساده. دم در نگهت می‌دارند و می‌پرسند:«هوی کجا؟»

می‌گویی سردبیر را می‌خواهم. می‌گویند:« تو را چه با سردبیر؟ اصلا بگو ببینم از کجا آمده‌ای؟ ها؟»

زبانت می‌گیرد. با لکنت زبان می گویی من مال همین قم هستم و آمدم آقای سردبیر را ببینم. می‌گویند: «برو یه هفته دیگه بیا!»

دیگر از خیر دیدن سردبیر می‌گذری و صبر می‌کنی تا مبتدی بودنت به سرآید. 5 سال 7 سال. باید صبر کنی آقا یا خانم مبتدی. متوجهی؟ 

2.مبتدی هم بگیر و نگیر دارد!

اگر واقعاً نویسنده باشی و نوشته‌هات حرفی برای گفتن داشته باشد سردبیر هر چه هم ظالم باشد نوشته‌ات را برخواهد گزید و آن را برای چاپ در مجله تصویب خواهد کرد. چون تو همه بهانه‌ها را از دستش گرفته‌ای.

البته این همه‌ی قضایا نیست. تازه مسئله دارد شروع می‌شود. خیال نکن نویسنده شدی و به جمع نویسندگان پیوستی. خیال نکن دیگر سردبیر لطف کرد و تو را آدم حساب کرد. تو حالا حالاها با این ظالم‌ترین آدم روی زمین کارها داری و او چه کارهایی که با تو ندارد! خیلی‌ها( حتی من خودم بارها نظر اساتید فن را در این مورد جویا شده‌ام چنین گفته‌اند)اعتقادشان بر این است که بگیر و نگیر دارد. به این بستگی دارد که چقدر در دل سردبیر جا گرفته‌ای! البته با این فرض که ذره‌ای جا برای مبتدیان جدید مانده باشد، تو باید خیلی شانس داشته باشی که حتی نیم‌کلمه‌ای هم از نوشته‌ات به سردبیر برنخورده باشد. اگر کلمه‌ای بهش بر بخورد دیگر خانه خراب شده‌ای و رفتی پی کارت؛ اما اگر به قول ترکها خدا به تو «بالام» گفت و خودت و نوشته‌ات بر دل سردبیر نشست، حالا از این به بعد بهش فحش بده، همه کارهاش را  نقد بکن، کتابهاش را به کتابهای عصر حجر تشبیه کن، خواهی دید هیچ ککش نمی‌گزد. بلکه خوشحال هم می‌شود. این بگیر نگیری در نویسنده حرفه‌ای شدن مبتدی نقش عجیبی ایفا می‌کند. در این حال شما اگر یک نویسنده شهرستانی باشی برایت سوغات مرکز فرستاد خواهده شد. مثلاً کتاب و این حرفها، و شما را تشویق خواهد کرد که کتابهایت را زود بنویس و بفرست تا اینجا چاپش کنیم. البته این اتفاق ممکن است هر 36 سال یک بار اتفاق بیفتد. مثلاً در تاریخچه مجله «سلام بچه‌ها»ی خودمان یکی دو بار این اتفاق افتاده و چند نفر از مبتدیان که آرزوی نویسندگی داشتند و در خوابشان هم نمی‌دیدند که نویسنده‌ می‌شوند وارد تشکیلات مجله شدند و حالا حالاها هم قصد ندارند بروند. نمی‌دانی اینها چقدر عزیز‌السلطان شده‌اند! راستی در مورد عزیز‌السلطانها چیزی شنیده‌ای؟ خوب تو که می‌خواهی نویسنده بشوی باید این چیزها را بدانی. من در یک کتابی راجع به یکی از عزیزالسلطانهای ناصرالدین شاه می‌خواندم که آن پسرک آنقدر عزیز سلطان بود که وقتی دستشوییش می‌گرفت او را به زحمت نمی‌انداختند که به توالت برود، بلکه تنگ نقره‌ای برایش می‌آوردند تا ... یا مثلاً یک بیچاره‌ای را می‌آوردند و می‌گفتند سه چهار تا کشیده بزن گوشش بگذار سلطان لذت ببرد. بله، عزیز بودن اینقدر مهم است. کافی است در دید سردبیر عزیز باشی و همه نوع اختیارات برایت بدهد. البته چون در مثل مناقشه نیست من از این مثال بد استفاده کردم و الا دامن پاک سردبیرهای محترم ما از اینگونه مسائل مبرّاست ان شاء‌الله تعالی.

حالا اگر بخواهیم به اختیارات این عزیزکرده‌ها از طرف سردبیر نظری بیندازیم می‌شود:

1. هر مضخرفی دوست داشتی بنویس، فقط بنویس! اگر کسی گفت رو چشمت ابروست من خودم بیچاره‌اش می‌کنم. اصلا 5 صفحه از مجله مال تو پرش کن.

2. با هر که دوست داشتی مصاحبه کن حتی با خودت ده بار مصاحبه کن،‌ با مادرت،‌پدرت و برادرزاده‌ها. به هیچ کس مربوط نیست.

3. هر سفری رفتی سفرنامه‌اش را بنویس، حتی اگر به شهر خودت مثلاً «اصفهان» هم رفتی برای هزارمین بار خاطره  پل الله وردی خان وزیر را بنویس. به کوری چشم مبتدیهای حسود چاپش می‌کنیم.

4. برای هر شماره سه تا داستان، سه تا گزارش، سه تا شرح امن یجیب و چهار تا مصاحبه بنویس البته با اسمهای مختلف. فقط در بالای یکیش اسمت را بنویس و نگذار مبتدیهای دیگر بو ببرند.

5. ...

گفتم این بگیر و نگیری واقعا بگیر ونگیر دارد. خیلی نمی‌شود رویش حساب باز کرد. در قسمتهای بعدی به مسائل دیگری اشاره خواهد شد. با ما همراه باشید.

3. مبتدی یعنی گنجشک!

آقای سردبیر و بقیه کسانی که پایشان را در مجله بند کرده‌اند می‌نشینند تا برنامه‌های مختلف برای مجله بریزند.

1. برای مجله کتابخانه اختصاصی هنر تأسیس می‌کنند. فایده این کار چیست؟ نیت آقای سردبیر خیر است. کسانی که مثلا داستان نویسی بلد نیستند بیایند از کتابخانه کتاب بگیرند و ببرند مطالعه کنند تا داستان‌نویس بشوند. آقای دبیربخش داستان احساس خطر می‌کند و می‌گوید: «اگر واقعا داستان‌نویس شدند چی؟»

آقای سردبیر پوزخندی می‌زند و می‌گوید: «مگر من مرده باشم! مگر می‌گذارم داستان‌نویسی در این تشکیلات عمل بیاید؟ نترس به این زودیها از این پخمه‌هایی که من می‌شناسم داستان‌نویس نمی‌شود.»

دبیر تحریریه مثل لک لک سری از سر تأسف می‌تکاند و می‌گوید: «جناب سردبیر این کار شما بالاخره کار دستمان خواهد داد، حالا ببین من کی گفتم! تو اینها را نمی‌شناسی! درست است دهاتیند و هیچ چی حالیشان نیست، ولی خیلی عطشند، کتاب را در هوا می‌قاپند، تأسیس کتابخانه داستان‌نویسی یعنی تیر خلاص به من و امثال من! بیا از این کار صرف نظر کن.»

سردبیر می‌داند چه کار کند. برای او مهم نیست چه کسی در این قضیه ضرر می‌کند. برای او این مهم است که مجله سر پا بماند و روز به روز رونق بگیرد. او حاضر است همه را فدای مجله کند. آخرین حرفش را می‌زند و بلند می‌شود: « ما باید همه بچه‌های با استعداد را به خودمان وابسته کنیم. طولی نمی‌کشد اینجا پر از داستان نویس و شاعر می‌شود. البته شما این اختیار را دارید که تا چه حد برایشان میدان دهید.»

دبیر بخش داستان با ناراحتی می‌گوید: «با یک شرط قبول است و آن هم اینکه مسؤل کتابخانه من باشم!»

سردبیر قبول می‌کند. و از این به بعد دبیر بخش داستان برای استفاده بهینه از استعداد بچه‌های مستعد برنامه‌ریزی می‌کند. اولین چیزی که به ذهنش می‌آید این است که برای بچه‌های مبتدی کلاس داستان‌نویسی بگذارد. بله ایجاد یک جلسه داستان‌نویسی یعنی مهار کردن هیجانات و توانایی‌های بالقوه بچه‌های مستعد. کلاس داستان‌نویسی پا می‌گیرد و در جلسه اول کسانی که خطرناکند شناخته می‌شوند. حالا آقای دبیر بخش که اینها را دشمنان آتی خود می‌داند برای هر کدام برنامه مخصوصی می‌ریزد. او را که واقعا داستان‌نویس است و داستانهایش به بالفعل رسیده است، تضعیف می‌کند. به او می‌گوید: «اینها چیه که می‌نویسی؟ بیا از خیر داستان‌نویس شدن بگذر و برو پی کاری که می‌تونی از عهده‌اش بربیایی! برو مثلا فلفل تو پلاستیک بریز و بفروش»

و به او که اصلا استعداد نویسنده شدن را ندارد قوت قلب می‌دهد. به او می‌گوید: «تو امید من هستی، امیدوارم بعد از ما بتوانی این چراغی را که ما روشنش کردیم روشنش نگه داری، بارک الله! بارک‌الله!»

و به او که در حد متوسط است هیچ رویی نمی‌دهد. انگار نه انگار که او هم در جلسه شرکت کرده است. اما آن مبتدی متوسط هم که نمی‌تواند جلوی خودش را نگهدارد بالاخره چیزی می‌پراند و استاد در جواب می‌گوید: «حالا کی از شما پرسید؟ اصلا کسی به شما اجازه داد حرف بزنید؟»

و در آن سو دبیر تحریریه خودش را می‌کشد. نمی‌داند عاقبت این کار آقای سردبیر به کجا خواهد انجامید. به فکر استعفا می‌افتد. باید به فکر شغل دیگری باشد. شغلی که امنیت داشته باشد. اینجا با این حساب هیچ امنیتی ندارد. برای یک دبیر تحریریه هیچ چیز خطرناکتر از بالا آمدن مبتدی‌ها نیست. اگر چند مبتدی رشد سریعی داشته باشند دیگر کار او ساخته است، او باید همه همّ و غمّش  این باشد که نگذارد مبتدی‌ها رشد بکنند. او حتی به حرفه‌ایها هم نیرنگ می‌کند. بارها شده که بعضی از آنها را از نان خوردن انداخته است. بالاتر از اینها، اگر او جرأت پیدا کند می‌خواهد نان سردبیر و مدیر مسؤل و صاحب امتیاز مجله را هم آجر کند. دبیر تحریریه یعنی مکارترین آدمها!

سردبیر برای اینکه دل دبیر تحریریه و دبیر بخش را قرص بکند برمی‌گردد و چنین می‌گوید: «آقایان! مبتدی یعنی گنجشکی که در دستان شماست! نه چنان ولش کن که از دستت در برود و نه چنان بفشارش که در دستت بمیرد!»

بعد می‌خندد و خنده‌کنان از اتاق جلسه بیرون می‌زند!

2. باید قسمتی از مجله را اختصاص بدهیم به مبتدی‌ها که تا عمرشان به دنیاست مطالبشان در آنجا درج شود. دبیر بخش شعر و داستان هر دو قبول می‌کنند. دبیر تحریریه بیشتر از این دو ابراز خوشحالی می‌کند. دبیر بخش داستان می‌گوید: «اسمش را هم می‌گذاریم خا‌ک‌انداز!»

دبیر بخش شعر می‌گوید: «این اسم غیر هنری است، به نظرم بگذاریم نمکدان خیلی هنری است!»

دبیر تحریریه پوزخند می‌زند: «همان بهتر که اسمش غیر هنری باشد، می‌گذاریم مجله در مجله!»

سردبیر می‌گوید: «نه این اسم قدیمی است، می‌گذاریم یخدان و قال قضیه را می‌کنیم!»

بالاخره «یخدان» تصویب می‌شود و سردبیر علت انتخاب این اسم را چنین توجیه می‌کند: «با این اسم غرور مبتدی‌ها را می‌شکنیم تا هیچ وقت از نوشته‌های خود احساس غرور نکنند!»

دبیر تحریریه از خنده ریسه می‌رود و به هوش و فراست سردبیر کف می‌زند.

3.باید جشنواره کتاب سال راه بیندازیم تا سر و صدایی ایجاد شود که ما هم هستیم. سردبیر می‌گوید: «ما که فعلا نویسنده نداریم!»

دبیر بخش شعر می‌گوید: «خوب امسال سال اولمان است، دو سه سالی نمی‌گذرد که این عزیزالسلطانها هر کدام برای خود نویسنده‌ای می‌شوند. و خوب ما خود هم برای سالهای آینده برنامه‌هایی داریم. من خودم چهار تا برای چاپ آماده کرده‌ام.»

دبیر بخش داستان می‌گوید: «پس امسال چه کسانی را برگزیده کنیم؟ داورها چه کسانی باشند؟»

سردبیر می‌گوید: «همه ما خودمان یه پا داوریم،‌نیازی به داور نداریم، اما چه کسانی را برگزیده کنیم؟ این خودش خیلی مهم است. به نظرم باید یه فکر اساسی شود.»

دبیر بخش شعر می‌گوید:«از نویسندگان مبتدی، کسانی که اولین کتاب خود را چاپ کرده‌اند می‌رویم سراغ آنها!»

سردبیر نگاه موذیانه‌ای می‌کند و می‌گوید: «چه می‌گویی پسر؟ چه معنایی دارد این؟ این که توش نون نیست! باید رفت سراغ رحماندوست،‌ رهگذر، قیصر امین پور! امسال باید کله گنده‌ها انتخاب بشوند که امروز فردایی هم دارد. اگر تو آنها را انتخاب نکنی آیا آنها تو را انتخاب می‌کنند؟»

بالاخره سردبیر صحنه را به نفع نظر خود برمی‌گرداند و چند کتاب از بزرگان ادبیات کودک و نوجوان انتخاب می‌شوند.

سال دوم انتخاب کتاب سال:

سردبیر: منتخبها باید از بچه‌های خودمان باشند.

دبیر بخش شعر: قربان اینکه خیلی بد می‌شود. مردم حرف درمی‌آورند. می‌گویند خودشان کتاب خودشان را برگزیده کردند.

سردبیر: همینکه گفتم. باید از بچه‌های خودمان باشند. مردم غلط می‌کنند حرف درمی‌آوند! منظورم مبتدیهاست.

سال سوم انتخاب کتاب سال:

دبیر بخش داستان: آقای سردبیر نمی‌دانی بچه‌های خودمان(یعنی بعضی از مبتدیها) چه کتابهایی نوشته‌اند! صلاح نیست امسال از همینها انتخاب کنیم؟

سردبیر: نه اصلا صلاح نیست. چون هنوز اینها بچه‌اند و دهانشان بوی شیر می‌دهد. امسال از سردبیران دیگر کتاب انتخاب می‌کنیم.

سال چهارم و پنجم و ششم و غیره:

کتاب سال، جا افتاده است و دیگر کسی حرفی نمی‌زند. مبتدیهایی که ده کتاب هم بیشتر نوشته‌اند راهی به این جشنواره پیدا نمی‌کنند و دست‌اندرکاران این جشنواره جا افتاده، همه ساله می‌روند سراغ کسانی که برای آینده خود مفیدند. از نویسنده‌ها و ناشرهایی کتاب انتخاب می‌کنند که در تولید کتاب موفقند. حالا یکی دو نفر هم از این گوشه و کنارها انتخاب می‌کنند که جلوی حرف و حدیثها را بگیرد.

تتمه: مدیر داخلی کیست و چه وظیفه‌ای دارد؟

در تعریف مدیر داخلی همین قدر بگویم که بنویس مدیر داخلی: آنگاه بدترین صفتهایی را که تا بحال شنیده‌ای بگذار جلوش. یا بدترین آدمهای تاریخ را، مثلا بنویس مدیر داخلی: و جلوش بنویس دیکتاتور سابق شیلی. آن وقت تعریف مدیر داخلی مجله به دستت خواهد آمد. من خودم مدیر داخلی را چنین تعریف می‌کنم:

مدیر داخلی آدمی است که به طور مادرزادی بی‌رحم است. اگر بی‌رحم هم نباشد در مجله بی‌رحمش می‌کنند. نمونه‌اش چند تا از دوستان خوب من که واقعاً در آدمیت بی‌نظیر بودند بعد از گرفتن پست مدیر داخلی مجله به بدترین آدمها مبدل شدند.

حالا قبل از شمردن وظایف این آدم به چند نکته توجه کنید:

1. اگر چیزی به مجله فرستادید و در مجله گم و گور شد شما این را از چشم مدیر داخلی ببینید و بدانید که در مفقود شدن آن اثر تاریخیتان این آدم نقش فوق‌‌العاده‌ای داشته است.
2. اگر نامه‌ای به مجله فرستادید و جوابش نیامد بدانید که مدیر داخلی موقع بگو و مگو با سردبیر حرصش را بر روی نامه شما خالی کرده و آن را بدون اینکه پاره کند به سطل زباله انداخته است.
3. اگر دیدید حالتان خوش نیست و دلتان شور می‌زند مطمئن باشید مدیر داخلی دارد مرسوله پستی شما را با تمام محتویاتش به دست مستخدم مجله می‌دهد که سر به نیستش بکند.
4. و بالاخره اگر گذرتان به مجله افتاد و خشن‌ترین آدم را دیدید در حالی که سیگاری بر لب دارد و به سر کسی داد می‌کشد این مدیر داخلی مجله است. لطفا سعی کنید کاری به کارش نداشته باشید چون کلاهتان پس معرکه خواهد افتاد.

حالا می‌پردازیم به شرح وظایف مدیر داخلی:

1. دریافت آثار ارسالی از پستچی و ساماندهی آنها و بعد تحویل آنها به دبیربخشهای محترم(در مورد دبیربخشها هم کلی حرف دارم)!
2. رسیدگی به حق‌التألیف نویسنده‌ها(لطفا نپرسید حق‌التالیف یعنی چه. چون جواب خواهم داد: حق‌التالیف یعنی چیزی شبیه کوفت و زهرمار!)
3. اعمال نفوذ در همه بخشها و تحمیل نویسنده‌‌نماها به سردبیر
4. آماده‌سازی صفحات مجله برای لیتوگرافی و چاپ

و آخر سر داد و هوار زنی در راهروهای مجله، یعنی که مجله از چاپخانه آمد و بیایید کمک کنید تا از وانت بیاوریمش پایین.

حرف پایانی: من در این نوشته خواستم بی‌مهریها یا حداقل کم‌مهریهای بی‌دلیل بعضی از مدیران محترم نشریات را به بعضی از نویسندگان مبتدی و نیمه حرفه‌ای و حرفه‌ای نشان بدهم. دوستانی که از دور و نزدیک کم و بیش با این کم‌مهریها آشنا هستند. در همه مجلات متاسفانه این مشکلات هست. امیدوارم این نوشته تلنگری باشد برای بعضی‌ها که دست از لجاجت و غریبه‌کشی و فقیرکشی دست بردارند و از بها دادن نا بجا به دوستان و دور و بریهای و خانواده خود بپرهیزند و با همه عادلانه رفتار کنند. بنده خودم مدتی به عنوان یک همکار و حتی مدیر هم در بعضی از این مجلات بوده‌ام و از نزدیک با مسائل آنها آشنا هستم. واقعا مدیریت نشریاتی که با ارواح سرگردان و حساس هنرمندان و نویسندگان سر و کار دارد خیلی باید حساب شده باشد. البته این مسائل از قدیم بوده و شاید برای همیشه هم باشد؛ ولی تقاضای دوستانه بنده از دوستانی که در حال حاضر سر کار هستند و شاید در آینده مسؤولیت بپذیرند این است که جزئیات را هم ببینند و همگان را با یک چشم نگاه کنند.  

«ساحل افتاده»یکی از بلاگرهاییست که عشق به اهل بیت در نوشته‌هایش موج می‌زند. از مدتها پیش در همین کوچه پس کوچه‌های شبکه جهانی نت با او آشنا شدم. وبلاگش بوی آشنا می‌داد. بیشتر مطالبش در مورد آقا ولیعصر روحی له الفداء بود. من خودم با اینکه خیلی توفیق نوشتن در مورد آقا را ندارم ولی ارادتمند کسانی هستم که در مورد حضرتش به فعالیتهای فرهنگی می‌پردازند.

امسال در نمایشگاهی که به مناسبت نیمه شعبان در قم برپا شده بود با او دیدار کردیم. خواهری بود از خطه شیراز. معلم مقطع ابتدائی که اوقات فراغتش را با دستنوشته‌های مهدوی‌اش پر می‌کند.

دل ایشان مالامال از عشق به اهل بیت علیهم السلام است و در این بین علاقه‌ای که به قم دارد واقعاً وصف ناپذیر است. به حرم حضرت معصومه و علی‌الخصوص به مسجد جمکران ارادات خالصانه‌ای دارد. من بارها شاهد حرفهای حسرتبار ایشان راجع به قم بوده‌ام و راستش وقتی خودم را در این دریای پر از عشق و معنویت می‌بینم از خودم خجالت می‌کشم. به این خاطر که قدر قم را خوب نمی‌فهمم.

  مدتها پیش یکی از دوستان خوب من که ارتباط قلبی خاصی با حرم حضرت معصومه سلام الله علیها دارد در خواب یکی از معصومین را دیده بود و ازش خواسته بود که دعا کنند ایشان به حج مشرف شود و آقا در جواب فرموده بودند که شما همیشه در حج هستید و او خود تعبیر می‌کرد که منظور از همیشه در حج بودن، حضور دائمی در جوار کریمه اهل بیت است.

باری، خانم رحمانی این روزها وبلاگ دیگری به راه انداخته‌اند و آن را با نوشته‌های شاگردان کوچولوی خود  رنگ خدایی زده‌اند. و یکی هم به اسم امام رضا که مطالب جالبی دارد.

برایش توفیق روزافزون آرزو می‌کنیم.  

ای شهریار ملک سخن!

«به خدا،

  تو به شمشیر قلم

مُلک دلی نیست که تسخیر نکردی!»

اگر آذربایجان اسم و رسمی دارد به مردانی چون «شهریار» است!

چشمه عشق، احساس،‌ ادب و هنر از قلل مرتفع اندیشه آذربایجانی می‌جوشد و به سراسر عالم سرازیر می‌شود و وجود نازنین «شهریار» عصاره همه آذربایجان است.

امشب باز در سیما یادی از شهریار به میان آمد. پخش سریال 22 قسمتی «شهریار» آغاز شد. دست آقای کمال تبریزی درد نکند؛ امّا نکته‌ای که باید به عنوان یک بیننده عادی عرض بکنم این است که اگر موسیقی و آواز دل انگیز آذری با اجرای ودود مؤذن اردبیلی به داد سریال نرسیده بود، واقعا تماشای فیلم ملال آور بود.

این موسیقی متن آذری بود که حتی مرا در گاهی از لحظات به گریه انداخت. اما هیچ کششی در فیلم نبود. حتی صحنه‌ و مناظر نه چندان قدیمی لوکیشن فیلم و حتی لهجه غلیظ آذری شخصیتها هم نتوانسته بود حال و هوای لطیف آذری به آن بدهد.

ای کاش زبان فیلم تماماً یا آذری بود یا فارسی. خلط اینها مطمئنا هم به ذوق آذریها برخواهد خورد و هم به ذوق غیرآذریها. آقای تبریزی به خوبی می‌دانند که در خود آذربایجان این نوع گویش وجود ندارد. شاید علت انتخاب این نوع گویش بخاطر وجود آن در بعضی از شهرهایی مثل تهران است که خانواده‌های آذری به علت سکونت در مناطق فارسی نشین دچار چنین حالتی شده‌اند. ما خود شاهد این قضیه هستیم. در خانواده بچه‌ها فارسی حرف می‌زنند و پدر و مادرها آذری و در برخی اوقات ناخودآگاه این خلط اجتناب ناپذیر است و لکن لازم نیست ما این اتفاق را در فیلم هم نشان بدهیم. به نظر بنده این ماجرا ارزش فیلم را به نحو چشمگیری پایین آورده است.

و یک اشکال اساسی که فیلم داشت قرائت تیتراژ پایانی فیلم که عبارت از شعر معروف و مشهور «حیدربابایه سلام» است توسط شخصی غیر از شهریار است. در حالی که مرحوم شهریار این شعر را خودش اجرا کرده و به بهترین صورت هم اجرا کرده است؛ طوری که همه آذری زبانها در لطافت و زیبایی صدای استاد شهریار اتفاق نظر دارند. واقعا جای تعجب است که آقای تبریزی از خود صدای استاد استفاده نکرده است. به هر حال از هنرمندی و تجربیات خوب آقای تبریزی در سایر آثار ایشان، در این مجموعه خبری نیست. امیدوارم در قسمتهای آتی این مجموعه شاهد صحنه‌های جذاب و جالبی باشیم.

رویکرد مهروزانه دولت دکتر احمدی‌نژاد گام مؤثری در جهت تحقق آرمانهای بنیانگذار جمهوری اسلامی است.

در تفکر اسلامی ارزش انسانها جایگاه بالایی دارد. یکی از وظایفی که بر عهده حاکمان جامعه اسلامی‌ است، مهرورزی به آحاد مردم کشور است. همانطوری که در سیره پیشوایان دینی هم آمده است، این اصل یکی از اصول خدشه ناپذیر حکومت اسلامی است. این روزها که دکتر احمدی‌نژاد در سفر خراسان جنوبی به سر می‌برد و از نزدیک با مردم آن دیار به گفتگو می‌نشیند تا گرهی از گره‌های بیشمار مردم را باز کند ما را بیشتر به آن برنامه‌ها و اهدافی که امام امت (ره) نویدش را در اوایل انقلاب داده بودند، امیدوارتر می‌کند.

بی‌شک کاری که دکتر احمدی‌نژاد از اولین روز شروع ریاست جمهوری سرلوحه خویش قرار داد، راهی‌ است دراز و کاریست دشوار با موانعی بسیار.

 یکی از این موانع، سنگ اندازیهای مخالفان دیدگاههای رئیس‌جمهوری است. مخالفان به قیاس نیّات نادرست خویش چنین گمان می‌کنند که برنامه‌های رئیس جمهور برای دیدار صمیمی با مردم رنگ و بوی تبلیغاتی دارد، در حالی که احمدی‌نژاد به عنوان یکی از چهره‌های مخلص و دولتمردان پاک سرشت این دیار، با توجه به سابقه خدمات بی‌شائبه‌اش، بعید به نظر می‌رسد ذره‌ای در این کار نیات سیاسی و تبلیغاتی داشته باشد. همانطوری که ما در سیره خیلی از بزرگان انقلابمان این را به عینه مشاهده کرده و بعدها به کمک قضاوت تاریخ نیز  به این یقین رسیده‌ایم که آنها هدفی جز خدمت و کار مخلصانه برای مردم نداشته‌اند. مصادیق این حرف خود حضرت امام(ره)، شهدای بزرگواری چون مطهری، بهشتی، باهنر و رجائیست. احمدی‌نژاد تاکنون با توجه به خصوصیاتی که از خود بروز داده است، به نظر می‌رسد می‌خواهد پای خود را در رد پای این بزرگواران قرار دهد. در اینجا فهرستی از آن خصوصیات را می‌شماریم:

1. جدیت و پشتکار بی‌نظیر در پیگیری وظایف رئیس‌جمهوری
2.  مهرورزی مخلصانه به یکایک مردم
3. گریز از دعواهای بیهوده سیاسی
4. تبعیت از ولی امر مسلمین
5. ارج نهادن به ارزشهای ملی و اسلامی
6. مقاومت در مقابل هیاهوی استکبار جهانی
7. ابتکار عمل در مدیریت بحرانهای خارجی و داخلی

و دهها خصوصیات خوب دیگر که از او یک رئیس جمهور محبوب جهانی ساخته است.

طلبه جماعت انصافاً مشکلات زیادی دارند. غیر از آن مشکلاتی که عموم مردم به آن گرفتارند،‌ محدودیتها و محرومیتهای اجتماعی خاص طلبه‌ها از مشکلاتی است که حوزه علمیه باید در تعامل با دولت اسلامی آنها را حل کند.

من خودم در مواجهه با این نوع مشکلات دستم را به آسمان بلند می‌کنم و فقط از خدا کمک می‌خواهم. چندی پیش برای گرفتن مبلغ ناچیزی وام، به یکی از صندوق‌های قرض‌الحسنه مراجعه کردم. بعد از طی مراحلی،‌رسیدیم به مرحله ضمانت. گفتند ضامن باید ضمن دارا بودن خانه، چک هم داشته باشد. لحظه‌ای به دوستانی که صاحب خانه بودند فکر کردم. هیچ کدام از این دوستان چک نداشتند. «آخه چی دارند که چک هم داشته باشند؟»

این را به مسؤول وام گفتم و او جواب داد:«خودت داشته باشی مشکل حل است!»

جوابش لبخندی تلخ و تکان دادن سری بود که درد گرفته بود.

بالاخره این قضیه موجب شد به صرافت بیفتم که دسته چکی از یکی از این بانکها دست و پا بکنم. معطل نکردم. یک راست رفتم بانک تجارت شعبه دارالشفاء. این بانک یک بانک کوچکی است در داخل حیاط دارالشفاء که دو سه سال پیش دایر شده است. رفتم آنجا و درخواست افتتاح حساب جاری کردم. رئیس شعبه روی برگی، تعدادی مدارک نوشت و گفت:«کپی اینها را بیار، چشم.» چنان از این چشم رئیس امیدوار شدم که بی‌معطلی رفتم سراغ کپی مدارک. از مدارک کپی گرفتم و برگشتم. رئیس مدارک را گرفت و گفت:«برو سه روز دیگر سر بزن!» سه روز دیگر رفتم. گفت:«فرستادیم ملکان(شهر ما) استعلام بشه، جواب استعلام بیاد چشم!»

دیگر این چشمهای رئیس داشت برایم عادی می‌شد. گفتم کی بیام؟ جواب داد. شنبه یه سری بزن. شنبه رفتم. گفت: نزدیکترین شهر به ملکان کجاست؟ شهر مهم! گفتم: مگه ملکان چشه؟ گفت: چیز ندارد. گفتم. نزدیکترینش بناب و مراغه و میاندوآب است. گفت چون ملکان چیز نداره باید از این شهرستانها استعلام بکنیم. بالاخره نفهمیدم چه چیز را می‌خواهند استعلام کنند. دوباره پرسیدم کی بیام؟ گفت: شنبه آینده یه سری بزن چشم. شنبه آینده رفتم. رئیس نبود. ماجرا را به یکی از کارمندان بانک گفتم. گفت این مشکلیست که باید خود رئیس حلش کند. گفتم رئیس کی میاد؟ گفت: شنبه آینده بیا چشم. به هرحال شنبه آینده وقتی رفتیم آقای رئیس سه تا فرم داد دستم که دوتا را خودم پر کنم و یکی را بدهم به معرف. پرسیدم. معرف دیگه چه صیغه‌ایه؟ گفت: معرف کسی است که در بانک تجارت حساب جاری دارد. باید معرفی پیدا کنی که این فرم را پر کند و شما را تأیید کند. قسم خوردم که چنین شخصی را نمی‌شناسم. گفت جوینده یابنده است. ما هم از آن روز بنا به توصیه دلسوزانه رئیس دنبال معرف می‌گردیم و پیدا نمی‌کنیم.(فکر کنم قضیه داره فلسفی می‌شه! باید شما اول به کسی دسته چک بدهید تا معرف کسی باشد، حالا که نیست چه جوری من معرف پیدا کنم؟ عجب دور باطلیه که اینجا هم دست و پاگیرمان شد!)

نتیجه گیری اخلاقی: دلیل این مشکل از آنجا ناشی می‌شود که شهریه طلبه‌ها را حقوق حساب نمی‌کنند و بیشتر طلبه‌ها هم که درآمدی جز این ندارند. حالا کدام ارگان یا نهاد است که بیاید این شهریه بخور نمیر را حقوق حساب کند و به آن وجهه رسمی ببخشد تا طلبه‌های مظلوم از ابتدائی‌ترین حقوق اجتماعی محروم نشوند؟

در این مدتی که علی‌رغم میل باطنی خودم، دست به قلم بردم و در موضوعی که با روحیات و فعالیتهای ادبی هنری من همخوانی نداشت، قلم زدم خیلی از دوستان مخالف به وبلاگم سر زدند و مطالبی عنوان کردند. در این مطالب چند شاخصه‌ اصلی وجود دارد که برای من بسی جالب و قابل تأمل است:

1. مظلوم‌نمایی

طرفداران جریان مخالف آقای دکتر احمدی‌نژاد، معمولا برای دفاع از خط و مشی فکریشان رهبران و سرکردگان احزاب خود را چنان بزرگوار و پاک و منزه معرفی می‌کنند که انگار نه انگار خطائی از اینها سر زده است. آدم و عالم می‌دانند که در این خصوص قدر مسلم این است که یحتمل اگر خود بزرگان قوم هم سالم و پاک و معصوم باشند، در میان وزراء، مشاورین، معاونین، طرفداران و نزدیکان آنها افرادی که از همه نوع سوابق سوء برخوردارند کم نیستند. بد نیست دوستان در خصوص آدمهایی که باعث شدند جریان به اصطلاح اصلاحات دچار ورشکستگی سیاسی بشود ، مطالعه‌ای داشته باشند.

2. اتهام یکی دیگر از چماقهایی است که این روزها بر سر دکتر و طرفداران آنها فرود می‌آید. مخالفان محترم از هیچ اتهامی فروگذار نمی‌کنند. در خارج از این کشور دکتر را به هیتلر تشبیه می‌کنند و در داخل به آدمی که از سیاست و مدیریت چیزی نمی‌داند. در پستهای قبلی که جلوی ارائه نظریات باز بود بعضی از دوستان می‌آمدند و می‌گفتند شما ما را مهدور‌الدم می‌دانید، شما ما را کافر می‌دانید و از این حرفها! من یقین دارم که این دوستان اصلا به معنای این الفاظ توجه نمی‌کنند و شاید هم نمی‌دانند این کلمات چه معنایی دارد. دوستان اولاً قصاص قبل از جنایت می‌کنند و ثانیا با ارائه کدام دلیل و منطق ما را شایسته این اتهامات می‌دانند؟

3. تمسخر هم دستاویز جمع زیادی از مخالفان است. هر جا کم می‌آورند شروع می‌کنند به تمسخر و ایراد گرفتن به قد و قواره دکتر احمدی‌نژاد. جالب است که با ادبیات خاص خودشان طرفداران دکتر را هم آدمهای کوته بین خطاب می‌کنند و حرفهای دیگری که قلم از بیان آنها شرم دارد.

در جواب به اینها، من از مرحوم میرزا کوچک خان جنگلی سخن به میان می‌آورم که هیچ وقت لوله تفنگش را به سوی سربازان رضاخان نگرفت، چرا که آنها را هموطنان و برادران خودش می‌دانست و در جواب دوستانش می‌گفت که اینها برادرهای ما هستند و من هیچ وقت برادر کشی نمی‌کنم. جالب است که تن بی‌جان میرزا توسط همین برادرانش سر بریده شد، ولی آن اندیشه بلند او که از آموزه‌های دینی و حوزوی او نشأت می‌گرفت برای همیشه ماندگار شد. برادران محترم مخالف! از بابت این اتهامات و بدبینهایی که دارید خیالتان راحت باشد. تندی، افراط، بداخلاقی، بد دهنی شایسته کسانی است که عمری در این کشور دعوای حیدری و نعمتی راه انداختند، حالا که کسی آمده و شبانه روز در رفع مشکلات این مردم تلاش می‌کند چرا سنگ اندازی می‌کنید؟

همچنین بد نیست از امام موسی صدر هم ذکر خیری بکنیم: در حالات آن بزرگوار آمده است که دشمنانش همه نوع اتهام بر او زدند ولی هیچ وقت در آن روزگاری که فساد زنباره‌گی از زمین و آسمان می‌بارید و به هر کسی هم می‌چسبید، نه تنها نتوانستند اتهامات جنسی به او بزنند، بلکه در این مورد خودشان هم اعتراف کردند که ما در مردانگی و قوه جنسی او مشکوک هستیم که اینقدر به زنها بی‌علاقه است. خوشبختانه در مورد دکتر احمدی‌نژاد هم هر چیزی هم که بگویند، هر نوع اتهامی هم که بزنند، هنوز کسی پیدا نشده است که بگوید او از لحاظ اقتصادی و استفاده از بیت‌المال دست کجی دارد و یا حتی در مورد وزراء و معاونان و مشاوران او! و این خود چیز کمی نیست. 

شاید اگر جریان دوم خرداد پیش نمی‌آمد، خیلی از آدمهایی که ملت آنها را نمی‌شناختند در گمنامی به حیات سیاسی آرام خود ادامه می‌دادند، اما وقتی این اتفاق افتاد و این بادکنک ترکید و این دیگ داغ به مرحله جوشیدن رسید،‌ دانه‌درشتها بالا آمدند و خود را رو کردند. آری بادکنکی که ترکید شاید تا مدتی گوش عده‌ای را اذیت کرد، ولی طولی نکشید که برای همیشه خاموش شد و دیگر نه از خود بادکنک خبری هست و نه از تکه‌های آن.

 شاید بهتر این باشد که بگوییم دوم خرداد ماری بود که با بیل کارگران، کشاورزان و اقشار زحمت کش این کشور از پای درآمد و حالا از آن فقط دم بریده و تلخش به جای مانده و بی‌هدف و بی‌ضرر به جنبیدن مشغول است و دارد لحظه‌های پایانی عمرش را طی می‌کند، ولی من دوم خرداد را به تابوتی تشبیه می‌کنم که اگرچه دیگر کهنه شده است، ولی باز در قبرستان انزوا و تاریخ، منتظر آدمهایی نشسته است که به صحنه سیاست بیایند و خودی واقعی از خود نشان بدهند و سرانجام با کارهای نسنجیده خود فاتحه خود را بخوانند.

دوم خرداد از این نظر برای همه ما اهمیت دارد که صحنه نمایشی شد برای دیدن بازیگران ناشی عرصه سیاست. در این نمایش سیاسی کسانی که قواعد بازی را رعایت کردند، کسانی که از محدوده حق و انصاف خارج نشدند، آدمهایی که عربده‌کشی را پیشه خود قرار ندادند،‌ دوباره برای ایفای نقش در کارهای آینده انتخاب ‌شدند، اما کسانی که اصول را زیر پا گذاشتند،‌ کسانی که جیبهای از پیش دوخته خود را پر از درهم و دینار کردند، کسانی که در فحش دادن حریم هیچ حرمتی را نگه نداشتند به زباله‌دان انزوا و نیستی روانه شدند.

بی‌شک در انتخابات آینده مجلس شورای اسلامی، اصل مسلمی که بیشتر از هر اصل دیگر مورد توجه مردم آگاه و فهمیم ما قرار خواهد گرفت، اصل خودی و غیر خودی است. عربده‌کشها، اراذل و اوباش، جاسوسهای هسته‌ای، کاخ‌نشینان بی‌درد، اهالی محله نفاق، پرسه‌زنان کوچه‌پس کوچه‌های غرب و چشم‌چرانان کنفرانسهای خارجی، دیگر در گزینش مردم ما جایی نخواهند داشت.       

یکی از قولهایی که آقای دکتر احمدی‌نژاد به مردم داده بود، سفر به همه استانها و دیدار صمیمانه او با تک تک مردم کل کشورمان بود. او به قول خود عمل کرد. کسانی که بویی از انصاف برده‌اند نتایج سفر او را می‌بینند. متاسفانه مشکلات در این مملکت آنقدر زیاد هست که حتی با کارهای طاقت‌فرسایی که آقای احمدی‌نژاد متحمل می‌شوند قابل حل نیست. هر چه قدر هم کار بکنی کار هست و تمام شدنی ندارد.

در آستانه دور دوم سفرهای استانی  خیلی جالب است که مخالفان سیاسی دولت به جای همسو شدن با مردم و مقام معظم رهبری در حمایت از این حرکت کم‌نظیر،‌ به تکاپو افتاده‌اند که ارزش این کار خوب آقای رئیس‌جمهور را با کارهای خودشان مقایسه  و بنا به مبانی نادرست خود چنین وانمود کنند که رئیس‌جمهور این بار برای جمع کردن رأی به استانها می‌رود.

برای کسانی که با آدمهای خوب نشست و برخاست ندارند باور کردن بعضی از چیزها خیلی سخت است. اگر کسی با شهید باکری از نزدیک آشنا نباشد و جهان‌بینی‌اش نسبت به  زندگی کاملا با جهان‌بینی اسلامی متفاوت باشد، گمان می‌کند او در آن موقع که نه از درجه خبری بود و نه از حقوق و مزایایی که این روزها باب شده‌است،‌ به خاطر رسیدن به مسائل دنیوی خودش بود که خود را به آب و آتش ‌زد و در نهایت مثل پروانه سوخت.

برای کسانی که از نزدیک با طرز تفکر و حیات خصوصی شهید آوینی آشنایی ندارند گمان می‌کنند او به خاطر پدرکشتگی بود که می‌خواست دیدگاههای فلسفی و فرهنگی آقای خاتمی را در دوران وزارت فرهنگ و ارشادیش به بوته نقد بکشد.

نمی‌دانم چرا بعضی‌ها نمی‌خواهند قبول کنند که در این مملکت الحمدلله آدمهای زیادی هستند که می‌خواهند فقط به خاطر خدا کار کنند، به خاطر خلق خدا. البته خیلی سخت است و از هر کسی برنمی‌آید، ولی کسانی در این مملکت بوده و هستند که از همه حق و حقوق و آسایش خود می‌گذرند تا مردم کشورشان در آسایش و خوشبختی زندگی کنند.

دکتر احمدی‌نژاد در گفتار و عمل خود ثابت کرده است که اهل ثروت اندوزی و بده بستانهای سیاسی نیست و محور کاریش خدمت به مردم و صیانت از نظام جمهوری اسلامی‌ است.

اگر دکتر احمدی‌نژاد هدفش رأی جمع کردن بود هیچ وقت زیر بار مسأله سهمیه بندی بنزین نمی‌رفت،‌ از خزانه بیت‌المال مایه می‌گذاشت تا سطحی‌نگرها صدایشان درنیاید. او مثل بعضی‌ها نیست که به خاطر رأی اشک بریزد! او وارد این محدوده ممنوعه شده است تا از نیازمندان دستگیری کند و: دولت آن است که بی‌خون دل آید به دست!... 

او خود بارها اعلام کرده است که کاری نکرده است که مردم برای او رأی بدهند، بلکه به وظیفه خود عمل نموده و به عنوان وظیفه بوده که خودش را به معرض انتخاب مردم بگذارد.

برای آدمهایی مثل من این موضوع خیلی دردآور است که سیل اقساط دارد زندگی‌مان را می‌برد، اجاره‌های سنگین پشتمان را می‌شکند و ازدحام و ترافیکی که موقع سر کار رفتن،‌حتی برای رسیدن به قول و قراری با دوستی، رفیقی مزاحم زجرآورت است، چه می‌شود کرد؟ زیر بار اقساط می‌رویم تا صاحب خودرو بشویم، با خودرو به قرارهای دوستی راهی می‌شویم و بعد در راهبندانی که پیش می‌آید شروع می‌کنیم به نقد سیاستهای اقتصادی و اجتماعی دولت.

سهمیه بندی بنزین نیز کاری از پیش نخواهد برد. حتی نصب دستگاههای خانگی گازی هم ما را به یک زندگی مطلوب نخواهد رساند مگر زمانی که زیربنای فرهنگ فردی زندگی ما درست شود.

در شهری مثل قم، تولد ترافیک سه چهار ساله است. من به یاد نمی‌آورم در گذشته‌های نه چندان دور شاهد مثل این چند روز و چند سال ترافیک شده باشم.

افزایش اتوبوسهای نو و تر و تمیز مورد تأیید همه است. همه با چشم خود دارند می‌بینند که تعداد قابل توجهی به ناوگان اتوبوسی کشور افزوده شده است. اما باور کنید همین اتوبوسها بیشتر امر ترافیک را سخت‌تر کرده‌اند.تا آسانتر کردن جابه جایی مسافرها. چون حجم بزرگی که دارند خیابانهای کوچک شهرها را به کلی می‌بندند و سواریها هم اینقدر انصاف ندارند که با نیامدن خود به خیابانها اجازه تردد سریع به اتوبوسها بدهند.    

من از آدمهایی هستم که به طور فطری احترام همه علما را دارم. به خاطر زحماتی که در راه ترویج اسلام متحمل می‌شوند همه بزرگواران را شایسته احترام می‌دانم. مخصوصاً به مراجع تقلید یک حرمت خاصی قایل هستم. حتی در مورد مشکل‌دارترین آنها هم به خود اجازه اسائه ادب نمی‌دهم و از دوستان وبلاگ نویس خودم نیز مخصوصا از دوستان نوجوان و جوان انتظار دارم از این حرمتها عبور نکنند. در روایات آمده است که کسانی که به اهل علم اهانت می‌کنند دچار بلا می‌شوند. البته انتقادهای سازنده و محترمانه و مؤدبانه با اهانت فرق دارد.

* نکته‌ای که سالهاست مرا رنج می‌دهد تیترهای روزنامه‌های جریان دو خرداد است که از حضرت آیت‌الله صانعی با خط درشت می‌زنند. مثل: «هیچ کس قیم مردم نیست» «مردم احتیاج به قیم سیاسی ندارند» و از این تیترهای مشابه شاید بارها و بارها در روزنامه‌های سراسری و مخصوصا در روزنامه‌های محلی قم یک روز در میان به چشم می‌خورد. یعنی چه؟ چرا؟... واقعا چراهای زیادی در ذهن آدم صف می‌کشد! انگار معظم له حرفهای دیگری برای گفتن ندارند. این کلمه «قیم» انگار تکیه کلام ایشان است!!

* متاسفانه این تیترها آنقدر تکراری هستند که ارزش خودشان را از دست داده‌اند و به حرمت معظم له نیز آسیب جدی وارد می‌کنند. ای کاش دوستداران آقای صانعی و اعضای بیت ایشان کمی به فکر حفظ  شأن معظم له باشند و نگذارند از سخنان ایشان به نفع مواضع سیاسی احزاب گزینش شود.

* در ماجرای اخیر هم وجداناً حق با مدیر مسؤول کیهان است. اگرچه ایشان می‌بایست اهمیتی نمی‌داد و ماجرا را بزرگ نمی‌کرد، ولی خوب کاریست که شده و مسلما دید بلند آقای شریعتمداری که عمریست در این عرصه تلاش می‌کنند با دید من کمترین فرق دارد. هر دو گفتار مستند است. بالاخره یکی باید تحریف شده باشد، یا حرفهای امام و یا حرفهای آقای صانعی. کیهان دلایل و مدارک را ارائه داده است و طرفداران معظم له هم در دفاع از ایشان به سابقه مبارزاتیش اشاره کرده‌اند. حالا کدامش قریب به صواب است به انصاف مخاطبین واگذار می‌شود.

بی‌شک آقای خاتمی یکی از شخصیتهایی است که در تاریخ انقلاب اسلامی هم جزو مبارزین و هم جزو مسوؤلین و هم از جمله کسانیست که مورد اعتماد نظام بوده است. سپردن مسوولیتهای گوناگون به دست او از مدیریت موسسه کیهان گرفته تا یکی از وزارتخانه‌های مهم کشور(وزارت ارشاد)، در طول عمر نظام اسلامی چیزی کمی نیست و اگر ایشان آن اعتماد و لیاقت لازم را نداشت مسلماً مسوؤلین ارشد نظام به خاطر سیادت و آقازاده بودن ایشان چیزی در کف او نمی‌گذاشتند.

آقای خاتمی تا زمان ریاست جهوری آقای هاشمی شخصیتی بود آرام و کاری به کار کسی نداشت. مردی بود علمی و هیچ حرف و حدیث آنچنانی پشت سرش نبود. حرف و حدیثها در مورد ایشان زمانی شروع شد که ایشان به طور اتفاقی و دور از انتظار عامه مردم و به اصرار بعض از شکست خوردگان سیاسی که می‌خواستند در پشت او سنگر بگیرند،‌ به صحنه سیاست آمدند تا ردای ریاست جمهوری را به تن کنند. تا آن زمان نه از صحبتهای جنجال برانگیز او خبری بود و نه از موضع‌گیریهای موافقین و مخالفین او.

خاتمی روی امواج این حرف و حدیثها و شایعات سوار شد، بالا آمد و تقریبا به جایی رسید که بیشتر مردم ایران با چهره گمنام در عین حال زیبای او آشنا شدند. در میان طیف گسترده مردم عادی او به عنوان سیدی از خاندان پیامبر سر زبانها افتاد و در میان قشر فرهیخته در مورد او مباحثات اختلاف برانگیزی شروع شد. حزب‌اللهیها او را به هرهری مذهبی و لیبرال بودن متهم کردند و دیگران از او به عنوان یک روحانی روشنفکر دفاع نمودند.

شاید موضع قشر فرهیخته جامعه ما چندان تأثیری در موفقیت خاتمی نداشت، بلکه تنها چیزی که از او یک قهرمان زودهنگام و فراگیر ساخت دیدگاه عوامانه قشر کثیر مردم بود که از بی‌عدالتیهای دولت قبلی خسته شده بودند و تصور می‌کردند خاتمی فرشته نجاتشان از فقر و بدبختی خواهد بود، در حالی که نمی‌دانستند هیچ فرقی از این بابت بین او و رئیسان سلف نیست. برای پیروزی در دور دوم هم احزاب حاکم به اندازه‌ای کار کرده بودند که دیگر نیازی به تبلیغات و جنجالهای دور اول نباشد، با این حال گسترش فساد و بی‌اخلاقی در جامعه و به صحنه آمدن نوجوانان و جوانانی با تربیت ماهواره‌ای( که محصول دو دوره سازندگی و یک دوره اصلاحات بود) و اینکه خاتمی و طرفدارانش حامی ماهواره و آزادیهای بی‌حد و حصر جنسی هستند در پیروزی آقای خاتمی بی‌تأثیر نبود.

خاتمی چهار سال دیگر بر مسند ریاست جهوری تکیه زد در حالی که هیچ دغدغه‌ای جز خشونتگران و در رأس آنها شخصیت علمی و فلسفی و فقهی به نام مصباح یزدی نداشت. شاید الان هم یکی از کابوسهای خاتمی مصباح یزدی است و او در حالی علیه او و همفکرانش سخن می‌گفت که با اجازه دادن به پلمپ مراکز هسته‌ای کشور و بر دست داشتن عَلَم گفتگوی تمدنها و با مواضع انفعالی که در مقابل تهدیدات دشمنان نظام گرفته بود خیالش را از این بابتها راحت می‌دید. در این میان دیگر نه از قربان صدقه‌های مردم عادی به خاطر سیادت ایشان خبری بود و نه از حمایتهای دو آتشه احزاب گوناگونی که- روزی در حمایت از او و به طمع خوردن مشتی انگور از باغی که خیلی ارزان نصیب خاتمی شده بود- از دور و بر او مثل قارچ روییده بودند. آنها دیگر از او به عنوان یک قهرمان نام نمی‌بردند؛ بلکه پروژ‌ه‌ای به نام عبور از خاتمی تعریف کرده و او را شبیه مسافری ‌کردند که از قطار اصلاحات باید پیاده‌اش کرد.

از هر چیز ی هم که بگذریم نمی‌توانیم از تنها محصول دو دوره پر تنش و جنجالی آقای خاتمی بگذریم و آن کمک به بالا رفتن درک و شعور سیاسی مردم بود. او با نشان دادن چهره واقعی خود و کنار زدن پرده تزویر و ریا از چهره خیلی از سیاستمداران به بیشتر مردم عادی ما مدرک کارشناسی علوم سیاسی اعطا کرد، (البته از همان مدرکهای افتخاری که خود ایشان از چند جا گرفته‌اند). تا مردم وقتی در انتخابات 84 حاضر می‌شوند، دیگر آن اطلاعات و معرفت لازم را داشته باشند و بدانند چه کسی را بر مسند ریاست جمهوری خواهند نشاند. خیلی از مردم آگاه ما از این جهت شاید همیشه خود را مدیون آقای خاتمی بدانند؛ ولی هیچ وقت چهره دوستان او را که برخی از آنها دشمنان امام خمینی(ره) و جمعی از آنها بدخواهان ولایت فقیه و بعضی از آنها از جیره‌خواران آمریکا بودند، و زیر پا گذاشتن یکی از ضروریات دین از طرف خود حضرت ایشان را، در این اواخر از یاد نخواهند برد.     

دوستان عزیز! برادران و خواهران عزیزی که برای خواندن وبلاگهای  من قدم رنجه می‌فرمایید! جهت اطلاع همه شما بزرگواران عرض می‌کنم که:

1. این بنده کمترین اگر بشود اسمش را گذاشت نویسنده، یک نویسنده خیلی معمولی هستم و در این زمینه هیچ ادعایی ندارم. هر چه هست همین نوشته‌هاست که تعدادی از آنها در قالب کتاب، برخی از آنها در نشریات مختلف به صورت داستان و یادداشت منتشر شده است. در این زمینه من فقط به رسالت طلبگی و علاقه‌مندیهای شخصی خود عمل می‌کنم.
2. در مورد مسائل سیاسی خودم را جزو توده مردم می‌دانم و تا به حال بنا به علاقه ذاتیم، خوش داشته‌ام که فردی و مستقل فکر کنم و وارد جرگه گروه‌ها و احزاب سیاسی نشوم. با احترام به همه گروهها و احزاب اعلام می‌کنم که گاهی اوقات برای نقد بعضی از آنها دچار شدیدترین عصبانیتها شده‌ام و این ناشی از اعتقادات شخصی خود من است و متاسفانه آن تحمل و صبر لازم را در مواجهه با بعضی از مشکلات و منکرات را ندارم و بر عکس در ستایش بعضی از گروهها و شخصیتها نیز سنگ تمام گذاشته و حرف دلم را با تمام وضوح روی وبلاگ آورده‌ام.
3. با همه این احوالات آدمی هستم انعطاف پذیر، و سعی می‌کنم حرفهای منطقی را بپذیرم. اگر چه متاسفانه در مباحث سیاسی هیچ وقت از گروههایی که من با آنها مشکل دارم کسی پیدا نشده است که حرف حسابی بزند و مرا قانع کند. و من متاسفم از اینکه نتوانسته‌ام چشم و دل کور آنها را بینا سازم.
4. نگاه من به زندگی در این دنیای سیاست‌زده و آلوده همیشه از عینک مخصوص خودم است. در ارتباط با افراد همیشه سعی می‌کنم به عنوان یک دوست برخورد کنم و شعارم این است که  سیاست همه زندگی نیست، جزئی از زندگی است. می‌شود با همه دست دوستی و تفاهم داد. اما دوستانی هستند که حتی از کوچکترین چیزها هم به منفعتهای حزبی و سیاسی خود پل می‌زنند و سعی می‌کنند دوستی‌ها را به عنوان یک قربانی به مسلخ سیاست ببرند. من از این افراد چنان بیزارم و چنان فرار می‌کنم که گوسفندی از گرگ فرار می‌کند.
5. در مورد شخصیتهای سیاسی و مذهبی و ملی کشور از امام خمینی رضوان‌الله تعالی علیه، تا آقای احمدی‌نژاد رئیس‌جمهور فعلی، ملاک و معیار من نیت، عمل و اخلاص آنهاست. اگر اعمال و رفتارشان انسانی است و دین عزیز اسلام بر اعمال و رفتار آنها صحه گذاشته است با کمال میل دوستشان دارم و حاضرم عشق و علاقه‌ام را با صداقت تمام به این افراد اعلام کنم؛ اما وقتی معیارها بر عکس اعمال و رفتار این بزرگان باشد هیچ وقت چنین نمی‌کنم، و این چیزی است که عقل سلیم بر آن تاکید دارد.

در مرحله اول

1. برخاستن از خانوداه فقیر و سطح پایین از لحاظ فرهنگ و ادب
2. داشتن دو گوش یکی به عنوان در و یکی به عنوان دروازه
3. روی بابا و مامان وایستادن یعنی عاق والدین بودن و بعدها عاق اولاد بودن
4. داشتن پوست کلفت
5. دارا بودن گردن نازکتر از مو
6. داشتن چهره زشت برای خانمها ضروری است و الا از نویسنده بودن صرف نظر کنند.
7. همچنین سماجت و شرخری و قدرت رو کم کنی در آقایان هر چه زیادتر باشد می‌توانند در نویسندگی به جایی برسند.
8. و غیره...

در مرحله دوم:

9. ازدواج با زن یا مردی که در دوستی حساسیتهای زیادی به خرج می‌دهند.
10. داشتن اتاق مجزا برای کارهای نویسندگی در خانه
11. کشیدن نعره برای ترکاندن زهره بچه‌ها
12. داشتن این قابلیت که بچه‌های همسایه با دیدن تو سوراخ موش را به قیمت بالایی بخرند
13. استفاده از هر نوع پدر سوختگی برای به دست آوردن دل سردبیر مجلات یا مدیر انتشاراتی‌ها
14. و غیره...

در مرحله سوم

15. گیسوانی برای دراز کردن
16. سبیلهایی برای تاب دادن
17. پیب کشیدن
18. یواش یواش عصا به دست گرفتن
19. بد و بیراه و فحشهای رکیک دادن به همه
20. نقدهای تند نوشتن علیه همه نویسنده‌های مملکت
21. و غیره...مثل از خیر دنیا و آخرت خود گذشتن. همان خسرة الدنیا و الآخره بودن

1. وجود  حجت همیشه از ضروریات بوده و هست. از اول خلقت آدم همیشه زمین دارای حجت بوده است. خدا هیچ وقت زمین را از حجت خالی نگذاشته است. در رویات می‌خوانیم که اگر حجتی روی زمین نباشد زمین اهل خودش را فرو می‌برد. حالا این حجت کیست مردم جهان نظریات مختلفی دارند. ولی ما شعیان فرزند امام حسن عسکری علیه السلام را که از نوادگان پیامبر گرامی اسلام است به عنوان آخرین حجت قبول داریم.
2. بعضی از ماها در مورد حضرت مهدی علیه السلام یا کوتاهی می کنیم و یا اعتقادات افراطی داریم. حضرت امام ماست. امام معصوم. معصومین در زمان خودشان در میان مردم بودند و مردم نسبت به آن جنبه‌ای که داشتند با امام برخورد می‌کردند. ماها ادعاهای عجیب و غریبی داریم. دقیقا نمی دانم چه جوری باید عشق خود را به امام ابراز بکنیم ولی معتقدم شادی صرف در نیمه شعبان نمی‌تواند مسولیت سنگین ما را نسبت به حضرت کم کند.
3.  متاسفانه امروزه خیلی‌ها بر این عقیده‌اند که ابراز شادی و مسافرتهای پر زرق و برق به قم و جمکران از آنها عاشق مهدی خواهد ساخت. هرگز چنین نیست. مهمترین انتظاری که حضرت از ما دارد فقط و فقط مسلمان واقعی بودن است. ما باید یاد بگیریم که چگونه می‌شود یک مسلمان واقعی بود.
4. همه دم از ترویج می‌زنند. ترویج مهدویت امر مهم و خوبی است. ولی مروجین باید خیلی مواظب باشند. من مروجین زیادی را سراغ دارم آن هم در رده‌های بالاتر(مدام از تلویزیون نشان داده می‌شوند و صاحب کرسی استادی در باب مهدویت و پولهای کلانی هم در اختیار دارند و ادعاهایی!!) که آداب اولیه معاشرت اسلامی را بلد نیستند و یا بلد هستند و نمی‌خواهند عمل کنند. این مروجین قبل از ترویج مهدویت مروج ذات زشت خودشان هستند. یا باید از این دستگاهها کنار بروند و یا باید در اعمال و رفتار خود تجدید نظر کنند.
5. خیلی‌ها هستند از آقایان طلاب و روحانی که هر هفته دعای ندبه برگزار می‌کنند. وقتی آدم را می‌بینند غمگنانه می‌گویند آقا برای ظهور آقا دعا کنید. از آن طرف هم وقتی به اعمال و رفتار این آقا نگاه می‌کنی می‌بینی هیچ سنخیتی بین آن آقا و این آقا وجود ندارد.
6. خیلی‌ها دلشان برای جمکران می‌تپد. جمکران یک مسجد است. و در شکوه و عظمت آن هیچ شکی نیست. اما اگر دنبال آقا می‌گردیم و می‌خواهیم عشقمان را به آقا ثابت کنیم فقط و فقط چاره‌اش پاکسازی اعمال است. آن وقت همه جا برای آدم جمکران خواهد بود.
7. عشق ما باید به آقا مثل عشق اویس قرنی به حضرت رسول باشد. در زمان پیامبر چند تا اویس بود؟ فقط یک نفر! پس بی‌خودی لاف عشق نزنیم. خیلی سخت عاشق واقعی بودن.
8. به یقین مطمئنم این خیل عظیمی که نیمه شعبانها به قم می‌آیند و در جمکران یک روز داغ و نفسگیری را سپری می‌کنند غیر از آن مخلصان واقعی از دو حالت خارج نیستند: یا مشکل ازدواج دارند که از آقا انتظار دارند مشکلشان را حل کند، ب:یا صاحب اولاد نمی‌شوند، یا مریض دارند و الخ. من شخصا معتقدم و به یقین رسیده‌ام که آقا واقعا عنایت خاصی به مشکلات ما دارند؛ ولی ای کاش ما آقا را نه به این خاطر، بلکه به خاطر آن مقام و عظمتی که دارد، به خاطر آن جایگاه و حقی که دراد بخواهیمش و خالصانه از خدا بخواهیم که زودتر فرجش را حاصل گرداند.
9. یابن‌العسکری! آقا! خودت می‌دانی که من اوضاعم خیلی رو به راه نیست. خیلی تنبل و کم کارو هزارجور عیب و ایراد دارم، ولی  اعتقاد به وجود و کرامت شما در ذره ذره وجود من رسوخ کرده است. با همه بدی‌هام به شما و خاندان عزیز رسالت و ولایت ارادت خاصی دارم. و همیشه سعیم بر این است که در راه درست قدم بردارم. از ریا و ظاهر سازی بدم می‌آید. مخصوصا از آنهایی که همیشه برای حفظ ارزش و مقام خود از شما مایه می‌گذارند. امیدوارم خود حضرتاتان در اصلاح آقایانی که به اسم شما کارهای ناشایستی می‌کنند لطفی بکنید.